نادان، پرسه می‌زند و خردمند، سفر می‌کند. و کسی که سفر کرد، فهمید: مردم شهری که همه در آن می لنگند ، به کسی که راست راه می رود می خندند.
  :: کسی که دلش مثل اقیانوس آرام ملتهب بود.

   

You need hope to cope

خدایا شکر
۱۳٩٤/۸/٢٢ ساعت ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ | نوشته ‌شده به دست کسی که دلش مثل اقیانوس آرام ملتهب بود. ( نظرات )

به نظر من اگر یک انسانی در کل عمرش برای یک ثانیه هم که شده یه خاطرۀ خوش تو ذهنش داشته باشه کافیه تا از حلقۀ ناشکرا بیاد بیرون

چرا؟

چون خوشی رو تجربه کرده

و همین کافیه

از کجا معلوم بقیه عمرش رو عذاب بکشه به خاطر همون حداقل خوشی ها

پس به دو دلیل من خر کله، باید شکرگذار باشم:

1- روی خوشی رو دیدم

2- مکافات یا عذاب به خاطر همون خوشی ها باشه

بزار تیکه بندازن

مسخره کنن

بخندن

و .....

در هر صورت رابطۀ انسان با یک ماورائ طبیعی که از اون راضیه

هیچ وقت به پشیمونی منتهی نمی شه

تنها کار درست ممکن از دید من

منظورم از ماورائ طبیعی تو مایه های خدای خودمون

خدایا بهم فرصت بده

خیلی چاکرتم

جبران می کنم




:: برچسب‌ها: